Πέρασε πάλι λίγος καιρός, και η αλήθεια είναι πως σκευτόμουν πολύ συχνά να γράψω και ακόμα και τώρα έχω 2 πράματα στο μυαλό μου που θέλω να πω. Αλλά θα πώ αυτό το οποίο μου έκατσε σήμερα γιατί μάλλον ήταν και το πιο δυνατό το οποίο εν τέλει με έκανε να ξαναγράψω στο μπλόγκ… το χιπ χοπ είναι περίεργη μουσική. Στιχουργικά μάλλον η καλύτερη, αφού η όλη αφήγηση το κάνει λίγο πιο εύκολο. Όπως είπε και ένας φίλος “Από ένα κομμάτι μουσικής, διάολε, οποιοδήποτε κομμάτι μουσικής, μπορούν να γραφτούν χιλιάδες χιπ χοπ κομμάτια” αύτο ίσως είναι και το μεγάλο πρόβλημα, και το ότι πρέπει να ψάξεις πάρα πολύ για να βρείς πολύ καλή χιπ χοπ μουσική. Εδώ στο Ελλάντα έχουμε πολλούς, αλλά δε με ενέπνευσε πάλι ελληνικό τραγούδι σήμερα. Jedi Mind Tricks και R.A. The Rugged Man για την ακρίβεια, Uncommon Valor το κομμάτι
να κι ένα ωραίο βίντεο
την ιστορία τη διαβασες, αλλά το εντυπωσιακό δε βρίσκεται εκεί, βρίσκεται στην απλότητα του μπίτ του κομματιού (τα γυναικεία φωνητικά σίγουρα) και τις ερμηνιές που σε κάνουν όταν κλείνεις τα μάτια να βρίσκεσαι στο νοσοκομείο, στη ζούγκλα, στα ελικόπτερα, στα αεροπλάνα. Από τα καλύτερα χιπ χόπ που έχω ακούσει ποτέsh. Δίπλα σε Atmosphere, Ill Bill και Immortal Technique
μάλλον πολύ φτηνό για να περιγράψεις μια τόσο μεγάλη, μια τόσο κάλτ, μια τοσο δυνατή, μια τόσο “σωστή” μπάντα. Σωστή από τη στάση της προς τους οπαδούς, προς τη κοινωνία και προς τα πάντα
κάποιος ίσως να διαφωνήσει και ίσως να έχει και δίκιο από την πλευρά του, απλά όλη αυτή η ενέργεια και η πορεία που έχει η μουσική τους, στιχουργικά και ποιοτικά είναι και αυτή που βαδίζει κοντά στα δικά μου μονοπάτια.
παρατηρώ ότι δε γράφω πολλά στα πόστ μου και αυτό με στεναχωρεί λίγο αλλά η αλήθεια είναι ότι δε ξέρω και τι να γράψω, ξέθαψα τώρα τους Deus και γράφω με την ελπίδα κάποιος να τους ακούσει, αλλά δεν είναι μονάχα η μουσική τς… τέσπα… ας αφήσω αυτό το πόστ για τους Deus και θα γράψω κάποιο άλλο για τη μουσική γενικά.
η αλήθεια είναι ότι ήθελα άπειρα και πολύ συχνά αλλά κάτι η εξεταστική, κάτι βαριόμουν, κάτι δε προλάβαινα με έφεραν με νέο πόστ το Μάρτη. Τέλος πάντων θα μιλήσω για το καλύτερο ποπ τραγούδι έβερ ρίτεν!
φυσικά και αναφέρομαι στο california dreamin’ από mamas & papas (τι απαίσιο όνομα)
δεν είναι μονάχα η κολληματική (αν υπάρχει τέτοια λέξη) μελωδία του αλλά και οι φοβεροί σε συνδιασμό στίχοι του, που σε κάνει να έχεις την εντύπωση california dreamin’ on such a winter’s day. Aπόδειξη του πόσο τεράστιο κομμάτι είναι οι άπειρες διασκευές που του έχουν κάνει. Από απαράδεκτες μέταλ και μπιτάκια (συγγνώμμη καλιφορνια ντρίμιν) μέχρι σε πιασάρικες και όμορφες όπως μπίτς μπόυζ και ραντομ γιουτιούμπ κόβερς
1oν στις Κακες. Αυτές δε σου μένουν στο μυαλό για τον πολύ απλό λόγο ότι είναι κακές! Γίνονται για την φάση κτλ. Αν θα μπορούσα να δώσω ένα παράδειγμα είναι μάλλον το Black Steel In The Our Of Chaos των Public Enemy από Sepultura ή η διασκευή από τη μπάντα της γειτονιάς σας που παίζει στην πλατεία σας και διασκευάζει κάποιο maiden ή τον πρώτο δίσκο πολλών πάουερ μέταλ μπάντων(πάντα έχουν μια διασκευή στη μπάντα που αγαπήσανε). Αυτές δυστηχώς είναι πολλές
2ον οι Τρέντυ διασκευές, που άλλοτε είναι ωραίες άλλοτε απαράδεκτες όπως το Hole In The sKy από Machine Head ή Big In Japan από Guano Apes, προσωπικά η δεύτερη μ’ αρέσει χωρίς βέβαια να λέω πως είναι εξίσου καλή με το αυθεντικό απλά άμα την ακούσω έξω θα πω ενδιαφέρον, αλλά μέχρι εκεί ίσως 2-3 φορές σπίτι
3ον οι διασκευές τις οποίες ο καλλιτέχνης έκανε επειδή τα κομμάτια τον άγγιξαν, τον μάγεψαν, τον έκαναν να θέλει να δώσει ένα φόρο τιμής στο προτότυπο τραγούδι, να το πεί με την δική του ταυτότητα χωρίς όμως να αποβάλει τα χαρακτιριστικά του πρωτότυπου κομματιού. Εν τέλει ίσως κάποιες φορές να είναι και καλύτερες από την αυθεντική εκτέλεση, τέτοιες θα έλεγα πως είναι το Carry Home από Lanegan, το Gardenia από Earthbound, το Billie Jean από Scott Dunbar (youtube that one) και αρκετές άλλες
Αισθάνομαι ότι όταν κάνεις μια διασκευή την κάνεις γιατί αυτό το οποίο έχεις ακούσει σε έχει επιρεάσει και από τη στιγμή που εκτελείς μια διασκευή στο χιλιοπαιγμένο Smells Like Teen Spirit μάλλον δε το κάνεις γιατι σε έχει επιρεάσει αλλά γιατί είσαι βλάκας, καθότι δεν είναι δυνατόν από όλη τη μουσική δισκογραφία μόνο αυτό το τραγούδι να σε έχει επιρεάσει τόσο! δλδ όχι εσένα μόνο αλλά εσένα και άλλους χιλιάδες, από τη στιγμή που παίζεις το κομμάτι που έχει γράψει κάποιος άλλος αν θές να είσαι εντάξει τόσο με τον εαυτό σου όσο και με τα συναισθήματα που έβαλε ο άλλος για να γραψει το κομμάτι πρέπει το λίγοτερο να το παίξεις στην εντέλεια. Και όταν λέμε στην εντέλεια δεν εννοούμε τεχνικά αλλά συναισθηματικά, γιατί η μουσική είναι πρώτα συναισθήματα και μετά κάτι άλλο.
Χεχ, πέρασε πολύ καιρός ε; δε πειράζει, μπήκε και ο νέος χρόνος. Εγώ όμως θα μιλήσω για άλμπουμ του ’09
λοιπόν, την τιμητική τους σήμερα έχουν οι Kwoon (ή Κβούν αν προτιμάτε) με το καινούργιο άλμπουμ When The Flowers Were Singing, όμορφος τίτλος ε; ακόμα ποιό ομορφο είναι και το άλμπουμ, σε πολύ μελωδικά μοναπάτια με ακόμα πιο μελωδικές, απαλές και όμορφες φωνητικές γραμμές. Ιδιαίτερα μνεία στο Schizophrenic το οποίο μπορεί να είναι και το καλύτερο κομμάτι του 2009. Ο τρόπος με τον οποίο κορυφώνεται αυτό το Κομμάτι αλλά και το ίδιο το άλμπουμ, το πως χτίζεται η υπέρτατη στιγμή είναι πραγματικά μοναδικός, Μαγικός θα μπορούσαμε να πούμε.
υ.γ. όλα αυτά υπό το άκουσμα των Λύκων στο δωμάτιο του Βασιλιά, χμ… πρέπει να το εξηγήσω αυτό ε; δε πειράζει άλλη φορά
Έγιναν και καλά οι εκλογές. Πάλι κάτι καθυστερημένοι θα μας κυβερνήσουν, ο κόσμος πήγε και ψήφισε τον Jefry. Δε ξέρω γιατί και η αλήθεια είναι πως φοβάμαι να μάθω. Ίσως να είναι καλύτερα από τον Μπουλούκο (ο οποίος είναι βέβαια συμπαθέστατος =S).
Αυτό το μπλόγκ όμως δεν έχει σκοπό να κάνει πολιτική ανάλυση. Τουλάχιστον εγώ δεν έχω σκοπό να κάνω πολιτική ανάλυση. Σαν σήμερα λοιπόν leakάρε το καινούργιο Converge (αγάπη). Τι να πρωτοπείς γι αυτή την μπάντα, ο ορισμός του extreme. Με το νέο δίσκο μου φαίνεται σα να δοκιμάζουν κάτι διαφορετικό. Παίρνουν τις όποιες metal καταβολές τους και βάζουνε μέσα στο δίσκο punk. Beatdowns πάνω σε Beatdowns, μελωδικά περάσματα, και καθαρά φωνητικά σε μερικά τραγούδια.Ένα intro που σε πιάνει από τα μαλλιά και σε πετάει κάτω, ειδικά αυτή η μελωδία/ριφ ότινάναι δε με νοιάζει στο Dark Horse. Βέβαια το μεγάλο σοκ έρχεται στα δύο τελευταία, στο ένα εκ των οποίων τραγουδάει ο μεγάλος Steve Von Till(!). Εκεί λοιπόν που περιμένεις να ακούσεις ένα κομμάτι από την εποχή του Souls At Zero έρχεται ένα με μια ακουστική κιθάρα και σου παίζει κάτι από το σόλο του… στο Converge όλα αυτά ε! και το τελευταίο κομμάτι στο οποίο νομίζω πως τραγουδάει το παλικαράκι από Genghis Tron από ότι διάβασα κάπου είναι πάλι ένα αργόσυρτο outro. Εντυπωσιακά κομμάτια και τα δύο και δένουν απίστευτα με όλο το υπόλοιπο άλμπουμ δημιουργόντας ένα ενιαίο σύνολο. Καλά δε περιμένατε εμένα να σας πώ ότι οι Converge είναι μεγάλη μπάντα αλλά η αλήθεια είναι ότι το έκαναν πάλι το Θαύμα τους..
για κάποιο λόγω το ακούω συνέχεια τον τελευταίο καιρό αυτό το κομμάτι,
μαζί με το πολυαγαπημένο σι ντί των δικών μας Vodka Juniors, ίσως το έχει ο Σεπτέμβρης.. περίεργος μήνας, ακριβώς στη μέση καλοκαιριού και χειμώνα, πολύ ζεστός μέρες βροχερός άλλες, είναι αυτές οι ρομαντικές στιγμές το πολύ βράδυ ή νωρίς το πρωί που είναι απίστευτα ήσυχα και τέτοια τραγούδια πραγματικά σε αγγίζουν, όχι μονάχα από στίχους αλλά από μουσική κυρίως, άλλωστε δεν είμαι τύπος των στίχων, μα περισσότερο της μουσικής.
p.s. Υποτίθετε ότι πρώτο πόστ γίνεται για καλοσώρισμα και “ω είναι ένα νέο μπλόγκ θα γράφω τα πάντα και δε θα το ξεχάσω ποτέ” αντίθετά δεν το υπόσχομαι.
μάλλον θα το ξεχάσω και μάλλον θα υπάρξουν και μήνες που δε θα υπάρχει ποτέ πόστ υπόσχομαι όμως να βάζω όσο πιο δυνατόν πιο τακτικά μπορώ
